به گزارش سایت خبری راوی هنر، نود و پنجمین برنامه از سری برنامههای مستندات یکشنبههای خانه هنرمندان ایران، یکشنبه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۴، به نمایش مستند «افسانه اولیس: یک سرگذشت ایرانی» به کارگردانی فریما طلوع اختصاص داشت. پس از نمایش این مستند، نشست نقد و بررسی آن با حضور شهرام اشرف ابیانه (منتقد سینما) برگزار شد. اجرای این برنامه را سامان بیات برعهده داشت.
شهرام اشرفابیانه در این نشست گفت: فیلمی که دیدم واقعاً من را تحتتأثیر قرار داد. شخصیتهای فیلم چندوجهی بودند و این تنوع در شخصیتها جذابیت داستان را دوچندان کرده بود. مستندساز، مترجم، و نویسندهای که با نیلوفر همکاری میکنند، همگی در این اثر به خوبی به تصویر کشیده شدند. من به شدت منتظر خواندن آثار این مستندساز بودم و متوجه شدم چرا چنین فردی به سمت ساخت مستند و ترجمه رفته است. این تصمیم، بازتابی از چالشهایی است که اهالی ادبیات، به ویژه در ایران، با آن مواجه هستند.
فریما طلوع در ادامه این نشست درباره چگونگی ساخت فیلم توضیح داد: این اثر، قصهای طولانی از زمان انتشار اولیس نوشته جیمز جویس، با ترجمه منوچهر بدیعی و چالشهای پیرامون آن است. ابتدا فکر میکردم موضوعی که قرار است به آن بپردازیم، بسیار پیچیده و دراماتیک است، اما بعد متوجه شدم که پشت این مسأله، داستانهای متعددی نهفته است. حس میکردم تشنگی عجیبی برای نزدیکشدن به این محتوا دارم، و این حس چندین سال همراه من بود. با این حال، در دسترسنبودن منابع و ملاحظات گوناگون، کار را دشوار کرد.
او افزود: در نهایت تصمیم گرفتم با آقای بدیعی درباره ساخت این فیلم صحبت کنم. بعد از مواجهه با موانع مختلف، ایشان نهایتاً پذیرفت و پروسه ساخت فیلم حدود سه سال طول کشید. ما تنها ۵۰ دقیقه فیلم دیدیم، اما این ۵۰ دقیقه حاوی محتوایی بسیار غنی بود. تدوین فیلم زمانگیر بود و جلسات فیلمبرداری طولانی داشتیم. البته زمانبندی این جلسات به برنامههای آقای بدیعی وابسته بود و ممکن بود بین هر جلسه یک یا دو ماه فاصله بیفتد. تدوین فیلم واقعاً چالشبرانگیز بود. یک بار با تیم دیگری همکاری کردم، اما به تفاهم نرسیدیم. در نهایت تیم تدوین تغییر کرد و این فرآیند سه سال طول کشید.
این مستندساز همچنین درباره ترجمههای مختلف از کتابی که در مستند به آن پرداخته شده بود، گفت: اولیس به خاطر خاصبودن، نیازمند دایره واژگانی بسیار گسترده است. در فیلم اشاره شد که این کتاب دربرگیرنده حدود ۳۰ هزار کلمه است، بنابراین مترجم باید یک دایره واژگانی قوی داشته باشد. ترجمه یک متن با واژگان محدود، حقیقتاً دشوار است و به همین دلیل، شاهد تفاوتهای قابل توجه میان ترجمههای مختلف این اثر هستیم. دوستانی که در این زمینه فعالیت دارند… افرادی چون فرزاد فربد مدیر نشر پریان که خودش نیز مترجم آثار نیل گیمن و استیون کینگ بوده، فواد نظری، شاعر و مترجم و مجید براتی که در حوزههای تاریخی و ادبیات معاصر و کهن ایران فعالیت داشته است.
طلوع گفت: گاهی از خودم میپرسم چرا زمانی که نمیتوانند کاری را بهدرستی انجام دهند، همچنان بر ادامه آن پافشاری میکنند؟ در فیلم، روند ترجمه اثر و مراحل آن به خوبی به نمایش گذاشته شد و حس من را از پیچیدگی این فرآیند بیشتر کرد. این یک حقیقت است که «ممکن است کارهای بزرگ در ابتدا سخت به نظر بیایند، اما با ترجمه مناسب، ماندگار خواهند شد.»
برچسب: نشست مستندات یکشنبه
به گزارش سایت خبری راوی هنر، مستند «افسانه اولیس: یک سرگذشت ایرانی» بهکارگردانی فریما طلوع در خانه هنرمندان ایران روی پرده میرود.
این مستند محصول ۱۴۰۰ـ۱۳۹۷ در قالب نود و پنجمین برنامه مستندات یکشنبه در خانه هنرمندان ایران اکران میشود.
«شهرام اشرف ابیانه» منتقد سینما پس از نمایش مستند «افسانه اولیس: یک سرگذشت ایرانی»، درباره آن صحبت خواهد کرد.
این اثر، مستندی درباره کتاب اولیس نوشته جیمز جویس و داستان ترجمه آن توسط منوچهر بدیعی است.
فیلم مستند ۵۰ دقیقهای «افسانه اولیس: یک سرگذشت ایرانی» ساعت ۱۸ یکشنبه ۷ اردیبهشت ۱۴۰۴ در سالن استاد ناصری خانه هنرمندان ایران روی پرده خواهد رفت.
به گزارش سایت خبری راوی هنر، نود و چهارمین برنامه از سری برنامههای مستندات یکشنبههای خانه هنرمندان ایران، یکشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۴، به نمایش مستند «هیچکاک تروفو» به کارگردانی کنت جونز اختصاص داشت. پس از آن نیز، نشست نقد و بررسی این مستند با حضور نیما عباسپور (فیلمساز و منتقد سینما) در سالن استاد ناصری برگزار شد. اجرای این برنامه برعهده سامان بیات بود.
نیما عباسپور در این نشست گفت: نکته مهم این که مستند «هیچکاک تروفو» تنها درباره بازسازی کتاب معروف گفتوگوی هیچکاک و تروفو نیست، بلکه درباره اهمیت این گفتوگو و تاثیر آن بر سینماگران سراسر جهان است. جالب است بدانید نسخه فارسی کتاب چندین بار منتشر شده و در برخی چاپها، بعضی فصلها دچار سانسور یا حذف شده است. نسخه ترجمهشده فارسی نیز عمدتاً بر اساس نسخه قدیمیتر کتاب بوده. حتی عنوان کتاب هم تغییر داشته است. پس از درگذشت تروفو، یک فصل جدید درباره سه فیلم آخر هیچکاک (توپاز، جنون و توطئه خانوادگی) و همچنین پروژه ناتمام او یعنی «شب کوتاه» به کتاب افزوده شد.
او افزود: مستند «هیچکاک تروفو» اساساً کاری دشوار و تحلیلی است. انگار فیلمسازی تصمیم گرفته درباره یک کتاب مرجع، یک فیلم تهیه کند. بنابراین باید هم روح کتاب را منتقل کند و هم تاثیر ماندگار آن را نمایش بدهد. این مستند تلاش میکند به شکلی مقالهوار از اهمیت کتاب و بازتاب آن در دنیای سینما صحبت کند. در واقع، مستند فراتر از یک فیلم صرف، نگاهی تحلیلی، پژوهشی و مقالهگونه به موضوع دارد. یکی از انتقاداتی که به این مستند وارد شده، این است که بیشتر فیلمسازان دعوتشده برای گفتوگو، از سینمای جریان اصلی هستند و از سینماگران مستقل یا کسانی که نگاه غیرمتعارفی به سینما دارند، خبر زیادی نیست. همین موضوع شاید باعث میشود فیلم کمی یکسویه به نظر برسد. البته حضور فیلمسازان شاخص بدنه باعث نمیشود ارزش پژوهشی آن کمرنگ شود اما قطعاً جای شنیدن صدای سینماگران مستقل نیز خالی است.
این منتقد سینما در ادامه صحبتهایش بیان کرد: در بعضی بخشها، همین رویکرد باعث شده فیلم به برخی مضامین حاشیهای کتاب مثل تفسیر روانکاوانه یا نگاه فرویدی به سینمای هیچکاک کمتر بپردازد. همانطور که در کتاب، فصلی کوتاه درباره روانکاوی وجود دارد، انتظار میرفت فیلم هم کمی بیشتر به این جنبهها بپردازد، اما عمدتاً بر میزانسن، دکوپاژ و تعلیق تاکید دارد. جذابیت اصلی کتاب ـ و البته چیزی که در مستند هم تا حدی منعکس شده ـ این است که در آن بیش از آنکه به سینما پرداخته شود، تاثیر دوران کودکی، هراسها و شیفتگیهای انسانی منعکس شده است. سینمای هیچکاک از زاویه تاثیر عمیق تنشها و اضطرابهای دوران کودکی شکل گرفته و این امر در تمامی آثار شاخص او بازتاب داشته است.
عباسپور در بخش دیگری از صحبتهایش گفت: از ویژگیهای آثار هیچکاک، مشارکت فعال تماشاگر با فیلم است، تا جایی که حس و تجربه شخصیت روی پرده، به تماشاگر منتقل میشود. صحنههای شاخص مثل سکانس معروف دعا در فیلم «مرد عوضی»، جزو مثالهای درخشانی است که هیچکاک چطور تماشاگر را شریک رویداد و احساسات شخصیتها میکند. نکته حائز اهمیت اینکه هیچکاک بازیگر را هم مثل نور، صدا و سایر عناصر در خدمت ریتم و دکوپاژ میدانست و تاکید عجیبی روی اجرای دقیق همان چیزی داشت که مدنظرش بود، حتی اگر این امر باعث نارضایتی بازیگر میشد. در مستند، این نگاه کنترلگرایانه و مولف بودن هیچکاک به خوبی نشان داده شده است.
او در پایان بیان کرد: علاقه کارگردان مستند به سوژه خودش گاهی باعث شده که جنبههای نوستالژیک و احساسی در اثر غالب شود و نگاه کاملاً تحلیلی و انتقادی کمتر به چشم بیاید. ضمن آن که مستند مثل کتاب به همه آثار هیچکاک نپرداخته و تمرکز روی چند فیلم خاص است؛ مشابه همان شیوهای که گاهی در ترجمه فارسی کتاب هم دیدهایم. با این حال، این مستند فرصت خوبی است برای کسانی که با کتاب آشنایی ندارند تا نگاهی جامع اما خلاصه، به دنیای تاثیرگذار هیچکاک از دریچه گفتوگوی تاریخی او با فرانسوا تروفو داشته باشند.
به گزارش سایت خبری راوی هنر، مستند «هیچکاک تروفو» بهکارگردانی کنت جونز در خانه هنرمندان ایران روی پرده میرود.
«هیچکاک تروفو» در قالب نود و چهارمین برنامه مستندات یکشنبه در خانه هنرمندان ایران اکران میشود.
نیما عباسپور فیلمساز و منتقد سینما پس از نمایش این مستند، درباره آن صحبت خواهد کرد.
در مستند «هیچکاک تروفو» (۲۰۱۵) جیمز گری، مارتین اسکورسیزی، پل شریدر، وس اندرسون، دیوید فینچر، آرنو دسپلچین، کیوشی کوروساوا، اولیویه آسایاس، ریچارد لینکلیتر و… در مورد اینکه چگونه نبوغ سینمایی «آلفرد هیچکاک» و کتابی در وصف او به قلم «فرانسوا تروفو»، آنها را تحت تاثیر قرار داد، صحبت میکنند.
فیلم مستند ۸۰ دقیقهای «هیچکاک تروفو» ساعت ۱۸ یکشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۴ در سالن استاد ناصری خانه هنرمندان ایران روی پرده خواهد رفت.
به گزارش سایت خبری راوی هنر، نود و سومین برنامه از سری برنامههای مستندات یکشنبههای خانه هنرمندان ایران، یکشنبه ۲۴ فروردین ۱۴۰۴ به نمایش مستند «نفس» به کارگردانی بهزاد رضایی اختصاص داشت. پس از نمایش این مستند، نشست نقد و بررسی آن با حضور جلیل اکبری صحت (منتقد سینما) برگزار شد. اجرای این برنامه برعهده سامان بیات بود.
جلیل اکبری صحت در این نشست گفت: فیلم «نفس» را دیدیم و فکر میکنم جزو متفاوتترین مستندهایی است که در این مدت دیدهایم. زمانی که هنرجو بودیم یا میخواستیم سینما و شعر یاد بگیریم، اولین نکتهای که به ما آموزش داده میشد این بود: «هنرمند باید بهسرعت فرصت را برای خلق اثر هنری شکار کند.» بهزاد رضایی دقیقاً همین کار را کرده است. او در زمان و مکان مناسبی، چیزی را که دارد به خاطره تبدیل میشود، به یک اثری هنر بدل کرده و از این بابت باید به او دستمریزاد گفت.
او ادامه داد: این مستند بهشدت شبیه خود بهزاد رضایی است. به نظر میرسد او در ساخت این اثر، کاملاً منش هنری خود را به کار برده است. فیلم شاید از منظر روایت، وضوح مشخصی نداشته باشد اما چیزی که مشهود است، این است که این اثر عمق شخصیتی خود را از خالقش گرفته است.
این منتقد و تهیهکننده همچنین درباره سبک روایی فیلم توضیح داد: بخشهایی از فیلم بهصورت «کنترل از راه دور» کار شده است. این سبک، سینمای امروز دنیا را به شکل تازهای نشان میدهد. با این حال، حتی در این همکاریهای از راه دور، منش و زاویه دید بهزاد رضایی در تمام فیلم احساس میشود. شاید بتوان گفت فیلم، روایتگر عنصر طبیعی و اصلی زندگی است: نفس کشیدن و تلاش برای زنده ماندن.
اکبریصحت در ادامه بیان کرد: این فیلم جزو نمونههای روانشناختی و جامعهشناختی است که در جستجوی بصری عناصر خیلی خوبی قدم برداشته است. فیلم را میتوان واقعاً یک اثر ایرانی دانست، چرا که مایههای بومی و ملی در آن حضور دارد. فیلمهایی مانند «نفس» معمولاً دو دسته مخاطب دارند؛ کسانی که ذهنی شاعرانه، صوفیانه یا سلوکی دارند، و دستهای که قواعد ساده و مشخص زندگی را ترجیح میدهند. این اثر هنری برای گروه اول بسیار لذتبخش و جذاب است.
بهزاد رضایی، کارگردان مستند نیز در ادامه این نشست درباره انتخاب موسیقیهای فیلم گفت: همیشه موسیقیهایی را دوست دارم که معنایی را حمل کنند. دلیل انتخاب هنرمندان برای کار در فیلم نیز دقیقاً همین بوده است. موسیقیهایی که معنای عرفانی داشته باشند و حس شرقی را منتقل کنند، برای من جذاب هستند. این ارتباط، کاملاً با ماهیت بومی فیلم هماهنگ بوده است.
او همچنین درباره روند طولانی ساخت فیلم گفت: ساخت این اثر کاملاً مستقل بود و حدود دو سال طول کشید. برخی هنرمندان حاضر نشدند همکاری کنند یا محدودیتهایی مانند حریم شخصی داشتند. در نهایت، فیلم با حضور ۱۵ هنرمند شروع شد و در نسخه نهایی ۱۱ نفر باقی ماندند.
اکبریصحت در پایان اشاره کرد: «نفس» شخصیترین اثری است که در این مدت دیدهام؛ فیلمی متفاوت که قواعد سینما را به خوبی فهمیده و بهدرستی تعامل هنری خود را با عناصر مختلف مانند نور، رنگ و صدا برقرار کرده است.
به گزارش سایت خبری راوی هنر به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، مستند «نفس» در قالب نود و سومین برنامه و نخستین برنامه سال ۱۴۰۴ مستندات یکشنبه، در خانه هنرمندان ایران اکران میشود و «جلیل اکبریصحت» منتقد سینما و فیلمساز پس از نمایش این مستند، درباره آن صحبت خواهد کرد.
«نفس» (۱۴۰۱) تنهایی و قطع ارتباط بین آدمها در دوران همهگیری کرونا و تاثیر آن بر زیست فردی، خلوت و خلاقیت هنرمندان را در کشورهای مختلف جهان به تصویر میکشد.
این فیلم تحسینشده بر مبنای تصویربرداری خود هنرمندان از زندگی و آفرینشهای هنریشان با طرح و هدایت کارگردان شکل گرفته است.
فیلم مستند ۵۲ دقیقهای «نفس» ساعت ۱۸ یکشنبه ۲۴ فروردین ۱۴۰۴ در سالن استاد ناصری خانه هنرمندان ایران روی پرده خواهد رفت.
به گزارش سایت خبری راوی هنر، مستند «سفیدِ ناب» بهمناسبت چهل و پنجمین سالگرد درگذشت پرویز فنیزاده در قالب نود و دومین برنامه مستندات یکشنبه در خانه هنرمندان ایران اکران میشود.
سعید هاشمزاده و امیرحسین بهروز منتقدان سینما پس از نمایش این مستند در حضور خالقان اثر، درباره آن صحبت خواهد کرد.
مستند «سفیدِ ناب» (محصول ۱۴۰۰) پرترهای از زندگی و آثار زندهیاد پرویز فنیزاده است که با تصاویر آرشیوی بکر به فعالیتهای هنری این هنرمند فقید تئاتر، سینما و تلویزیون میپردازد.
فیلم مستند ۶۰ دقیقهای «سفیدِ ناب» ساعت ۱۷ یکشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۳ در سالن استاد ناصری خانه هنرمندان ایران روی پرده خواهد. رفت.
به گزارش سایت خبری راوی هنر، مستند «سیر»، اثری درباره سیر پیدایش و تاسیس خانه هنرمندان ایران است که در قالب نود و یکمین برنامه مستندات یکشنبه در خانه هنرمندان ایران اکران میشود.
«رضا درستکار» منتقد سینما پس از نمایش این مستند درباره آن صحبت خواهد کرد.
مستند «سیر» نشان میدهد که چگونه یک پادگان نظامی به همت بهروز غریبپور به یک مکان فرهنگی تبدیل شد.
فیلم مستند «سیر» بهمناسبت گرامیداشت بیست و پنجمین سالگرد تأسیس خانه هنرمندان ایران، ساعت۱۷ یکشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۳ در سالن استاد ناصری خانه هنرمندان ایران روی پرده خواهد. رفت.
علاقهمندان برای تهیه بلیت به سایت تیوال مراجعه کنند.
به گزارش سایت خبری راوی هنر به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، جمعه ۱۹ بهمن ۱۴۰۳ با پایان ربع قرن و بیست و پنجمین سالگرد فعالیت خانه هنرمندان ایران مصادف شده است.
به همین مناسبت، برنامههای ویژهای با درک وضعیت تقویمی خانه و میزبانی از برنامههای متنوع انجمنهای فرهنگی، هنری و سایر متقاضیان این عرصه پیشبینی و تدارک دیده شده است.
شبهای موسیقی محیطی «دلکوک»
از ۲۳ تا ۳۰ بهمن ۱۴۰۳ (به استثنای شنبه ۲۷ بهمن که روز تعطیل کاری خانه هنرمندان ایران به شمار میرود) هر شب و از ساعت ۱۹ سلسله برنامههای موسیقی محیطی دلکوک، ویژه ۲۵ سالگی خانه هنرمندان ایران، همچون روال همیشه در لابی طبقه همکف اجرا خواهند شد. این برنامهها توسط هفت گروه موسیقی با عناوین: «شب چارگاه»، «شب موسیقی کلاسیک»، «عاشقانههای راک»، «شب ایرانی»، «شب شوبرت» و… خواهد بود.
نمایشگاه عکس «داستان خانه»
نمایشگاه عکس «داستان خانه» از ۱۸ تا ۲۲ بهمن ۱۴۰۳ در گالری محیطی خانه هنرمندان ایران برپا میشود؛ این نمایشگاه دربرگیرنده عکسهایی از روند مرمت و بهسازی ساختمان پادگان ارتش در سال ۱۳۷۸ است که به «خانهی هنرمندان ایران» تغییر کاربری داد.
تکریم مفاخر در شبهای بخارا
در راستای تکریم مفاخر جریانساز فرهنگی، بزرگداشت بهروز غریبپور، کارگردان تئاتر و سینما و نخستین مدیرعامل خانه هنرمندان ایران، جمعه ۱۹ بهمن ۱۴۰۳ در قالب هشتصد و نهمین شب از سلسله شبهای بخارا، در سالن استاد شهناز برگزار میشود.
نمایشنامهخوانی «لحظه بیست و ششم»
نمایشنامهخوانی «لحظه بیست و ششم» به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد تاسیس خانه هنرمندان ایران ساعت ۱۹ یکشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۳ در سالن استاد شهناز خانه هنرمندان ایران روخوانی خواهد شد. این نمایشنامهخوانی، از متن تا اجرا، سفارش و تولید خانه هنرمندان ایران است که پیام لاریان آن را کارگردانی میکند. متن این نمایشنامه را پدرام آزموده نوشته است.
مستند «سیر» در مستندات یکشنبه
سیر (مستندی درباره خانه هنرمندان ایران) به کارگردانی مجتبی اسماعیلزاده در قالب نود و یکمین برنامه مستندات یکشنبه، ساعت ۱۷ یکشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۳ در سالن استاد ناصری خانه هنرمندان ایران پخش میشود و پس از نمایش، رضا درستکار، منتقد سینما، پیرامون این مستند با مخاطبان صحبت خواهد کرد.
به گزارش سایت خبری راوی هنر، هشتاد و نهمین نشست از سلسله نشستهای «مستندات یکشنبه» خانه هنرمندان ایران، یکشنبه ۳۰ دی ۱۴۰۳ به نمایش فیلم مستند «نسیه و نقد» ساخته مرجان گلستانی و پیام مستوفی اختصاص داشت. پس از نمایش این مستند، نشست نقد و بررسی آن با حضور «مهرداد فراهانی» پژوهشگر سینما و کارگردانان اثر برگزار شد. اجرای این برنامه برعهده شهرام اشرف ابیانه بود.
فیلم مستند ۶۰ دقیقهای «نسیه و نقد» تلاشی گفتوگومحور برای بیان جایگاه خسرو دهقان منتقد سینمای ایران است.
شهرام اشرف ابیانه در این نشست گفت: ما در دنیای نقد، جناب خسرو دهقان را میشناسیم. نمیتوان گفت که زبان تند و تیزی دارند، در واقع حرف خود را خیلی صریح بیان میکنند. ممکن است که شما با عقاید ایشان مخالف باشید اما به حرفهای ایشان گوش داده و از ابتدا در مقابلش موضع نمیگیرید.
پیام مستوفی در این نشست گفت: من و همسرم مرجان از سالها پیش شاگرد آقای دهقان بودیم و از ایشان بسیار آموختیم. در واقع باید بگویم که منهای بخش تاریخی شخصیت آقای دهقان در سینمای ایران، این مستند یکجور ادای دین هم هست. پس از ده سال، این اکران برای فیلم در اینجا اتفاق افتاد اما باتوجه به اتفاقاتی که در این مدت از سر گذراندیم، انگار زمان بسیار بیشتری گذشته است. ابتدا به این فکر کردیم که یک روز زندگی آقای دهقان، از صبح که بیدار میشوند تا آخر شب که به رختخواب میروند را بگیریم و از دل آن مستندی را آماده کنیم که شخصیت ایشان را نشان دهیم اما بعد دیدیم که جعلی و قلابی میشود و خوب در نمیآید. در واقع روند دیگری را پیش گرفتیم و هرچه جلوتر رفتیم، مجسمه آقای دهقان کاملتر شد و به اثر کنونی رسیدیم که فکر میکنم تا حدی شخصیت ایشان را نمایان میکند. فکر میکنم از معدود مستندهایی بوده که کاملا گفتوگو محور است.
مرجان گلستانی در این نشست گفت: شاید این مستند در اولین نگاه یک ادای دین باشد، اما روزی را به خاطر میآورم که وارد کلاس آقای دهقان شدم و در همان صحبتهای اول با ایشان حس کردم صاحب نگرشی به جهان شدیم که جز این اتفاق نمیافتاد. مدل آموزش آقای دهقان، شخصیت و نگاه ایشان به هستی همگی در این موضوع نقش داشت. وقتی مقداری از آن فضا فاصله گرفتیم، حس کردیم این پاسخ به نیاز درونی میتواند در قالب یک فیلم اتفاق بیفتد. یکی از هدفهای ما در این مستند این بود که خسرو دهقان را از جهانی که پیرامون خود با روابطش ساخته بشناسیم. این چیزی بود که خود آقای دهقان به ما یاد داده بود و از همین رو ما به پدیدههای اطراف بیشتر توجه میکنیم.
مهرداد فراهانی در این نشست گفت: این فیلم از چند جهت برایم قابل تامل است. اصولا مستند پرتره از بین ژانرهای دیگری که در سینمای مستند داریم، برایم بسیار جذاب است. زیرا مربوط به سرگذشت و تاریخ یک شخصیت است. علاقه و خاستگاه من به سینما نیز از تاریخ میآید. بنابراین فکر میکنم مستند پرتره تاریخ و سینما را خیلی خوب به هم گره میزند. اما جدا از این موضوع، نکته مهمی که این مستند دارد، یکی این بوده که در سطح دنیا خیلی انگشتشمار اتفاق افتاده که درباره یک منتقد، فیلم ساخته شده باشد. نکته دیگر فیلم، وجه معلم و مدرس بودن شخصیت اثر است که کمتر در آثار دیگر دیدهایم.
به گزارش سایت خبری راوی هنر، در هشتاد و نهمین نشست از سلسله نشستهای «مستندات یکشنبه»، فیلم مستند «درباره مهرداد بهار» یکشنبه ۳۰ دی ۱۴۰۳ ساعت ۱۷ در سالن استاد ناصری خانه هنرمندان ایران به نمایش درمیآید.
این نشست با نمایش مستند ۷۵ دقیقهای «درباره مهرداد بهار» (۱۴۰۳) ساخته پیام مستوفی و باحضور مهرداد فراهانی پژوهشگر سینما برگزار میشود.
مهرداد بهار زبانشناس و اسطورهشناس ایرانی و پنجمین فرزند محمدتقی بهار «ملکالشعرا» بود.
پیام مستوفی در این مستند به بُعد زبانشناسی و اسطورهشناسی مهرداد بهار پرداخته و در آن با ژاله آموزگار، ابوالقاسم اسماعیلپور، حوری اعتصام، پروانه بهار، چهرزاد بهار، فرغانه بهار، جهانگیر چراغی، محمود دولتآبادی، بهرام دبیری، علی دهباشی، علی رواقی، حمید سهیلی، بدرالزمان قریب، نصرالله کسراییان، کتایون مزداپور، افشین معاصر، جمال میرصادقی و منیژه محامدی گفتگو کرده است.
علاقهمندان میتوانند برای تهیه بلیت فیلم مستند «درباره مهرداد بهار» به سایت تیوال مراجعه کنند.
به گزارش سایت خبری راوی هنر، در هشتاد و ششمین نشست از سلسله نشستهای «مستندات یکشنبه»، فیلم مستند «لیو و اینگمار» یکشنبه ۱۶ دی ۱۴۰۳ ساعت ۱۷ در سالن استاد ناصری خانه هنرمندان ایران به نمایش درمیآید.
این نشست با نمایش مستند ۱۰۰ دقیقهای «لیو و اینگمار» (۲۰۱۲) ساخته «زیراج آکولکا» و باحضور «شیوا مقانلو» نویسنده، مترجم و منتقد سینما برگزار میشود.
فیلمساز هندیالاصل در این مستند ۹۰ دقیقهای، شخصیت و سینمای «اینگمار برگمان» را با بررسی ۴۲ سال همکاری او و «لیو اولمان» بازیگر مشهور سینمای سوئد مورد کنکاش قرار میدهد.
نمایش این مستند، هفتمین نشست از برنامه نمایش و تحلیل آثار برگزیده داستانی، مستند و فیلمتئاترهای «اینگمار برگمان» است که با عنوان «نور زمستانی» دی ۱۴۰۳ در خانه هنرمندان ایران برگزار میشود.
