به گزارش سایت خبری راوی هنر، هنر خاورمیانه هزاران سال تاریخ بشریت را به همراه دارد و به اندازه بسیاری از هنرمندانی که آن را ایجاد می کنند متفاوت است. بسیاری از هنرمندان خاورمیانه از روستاهای کوچک یا گروه های عشایری هستند که مهارت های خود را در طول نسل ها پشت سر گذاشته اند. تمرین این هنرها نوعی حفظ آن مهارت ها و میراث آنها است. از آثار معاصر که منعکس کننده زمان آشفته و در حال تغییر به معماری کلاسیک و نقاشی های بیزانس است، اجازه دهید نگاهی به برخی از مشارکت های هنری خاورمیانه بیندازیم.
منطقه ای که خاورمیانه مدرن را تشکیل می دهد شامل دو «گهواره» تمدن بشری است: مصر و بین النهرین. همچنین میهن سه دین اصلی جهان است: مسیحیت، اسلام و یهودیت. این اهمیت فرهنگی باورنکردنی در بسیاری از هنری که از خاورمیانه حاصل می شود، نقش داشته است.
● موسیقی خاورمیانه
موسیقی خاورمیانه شامل بسیاری از سبک های موسیقی از کشورها و فرهنگ های مختلف است. هنرمندان موسیقی مدرن در خاورمیانه به اندازه نوازندگان مدرن در سراسر جهان متفاوت هستند و اغلب از سبک های موسیقی دیگر الهام می گیرند و آنها را با سنت های محلی ترکیب می کنند.
اولین ستاره راک خاورمیانه، لیدیا کنعان بود که انتظارات جنسیتی را زیر پا گذاشت و به یک شهرت بین المللی تبدیل شد. او که شجاع و فداکار به موسیقی و مردمش بود، با وجود جنگ در کشورش لبنان کنسرت اجرا کرد. او در سال ۲۰۱۵ وارد تالار مشاهیر راک اند رول شد و همچنان از طریق کارهای بشردوستانه به کشورش کمک می کند.
موسیقی سنتی خاورمیانه شامل انواع سازهای زهی، بادی و کوبه ای است. سازهای زهی که معمولاً در موسیقی خاورمیانه شنیده می شود عبارتند از: چنگ معمولی و ویولن و همچنین عود و ساز (هر دو نوع عود) و قانون زهی. سازهای کوبه ای رایج عبارتند از تنبور ریق و طبل داربوکا. سازهای بادی خاورمیانه شامل ابوا به همراه انواع دیگر سازهای نی مانند دودوک و زورنا می باشد.
برخی از ویژگی های منحصر به فرد موسیقی سنتی خاورمیانه استفاده از ربع تن و فقدان آکورد است که به موسیقی حس بسیار متمایز می دهد. علاوه بر صداهای منحصربفرد، برخی از آهنگ های سنتی خاورمیانه می توانند تا سه ساعت طول بکشند.
در دهه ۱۹۵۰ مجموعه ای از موسیقی که بر روی لوح های خط میخی حک شده بود در مقبره ای در سوریه کشف شد. باستان شناسان مدرن توانستند یکی از آهنگ ها را که اکنون به عنوان «سرود هوری شماره ۶» شناخته می شود، ترجمه کنند. این اثر در حدود ۱۴۰۰ سال قبل از میلاد نوشته شد و آن را به قدیمی ترین قطعه موسیقی شناخته شده تبدیل کرد و نمونه ای از موسیقی باستانی خاورمیانه است.
در منطقه ای که اغلب توسط درگیری های سیاسی، ایدئولوژیک و فرقه ای تقسیم شده است، موسیقی عامل مشترکی در میان مردم خاورمیانه و شمال آفریقا (مِنا) است. کسانی که به زبان روح و قلب تسلط دارند در سراسر منطقه از محبوبیت برخوردارند. محبوبیتی که حتی پس از از بین رفتن آهنگسازان، خوانندگان و نوازندگان همچنان ادامه دارد. چه در کشور خود باشید و چه در خارج از کشور، ام کلثوم (مصر)، محمد عبده (عربستان سعودی)، لطفی بوشناق (تونس)، فیروز (لبنان)، ناظم الغزالی (عراق) و بسیاری دیگر همراه خاطرات شما خواهند بود.
موسیقی نقش مهمی در انجام مراسم مذهبی و زندگی دربار سلطنتی در بیشتر خاورمیانه قدیم داشت. به گفته محققان، موسیقی در خاورمیانه از ترانهها و قافیههایی استنباط میشد که همنشین شبانه اقوام و طوایف در سفرها بودند. این سفرها از ویژگی های کسانی بود که در دوران گذشته به دنبال غذا و آب بودند. اشعار ترانه ها دارای اهمیتی فراتر از قافیه آنها بود.
گسترش موسیقی ارتباطات را با فرهنگ های همسایه، مانند امپراتوری های بابلی و آشوری که در آن زمان در منطقه پر رونق بودند، تقویت کرد. قبایل بادیه نشین همچنین پیام های فرهنگی را از جوامع همسایه و به آنها منتقل می کردند.
موسیقی خاورمیانه موسیقی جهان عرب، ترک و فارس است. علیرغم تفاوت های زبانی و فرهنگی مرتبط با آن، این موسیقی به لطف اسلام در یک میراث بزرگ ادغام شده است. عنصر متحد کننده آن از موسیقی برای انجام برخی فعالیت ها و مراسم مذهبی استفاده می شده است. در مجموع این آداب همراه با حرکات موسیقایی (بدون در نظر گرفتن موسیقی ناب) منحصر به آتن و تلاوت قرآن بود. اگرچه صوفیان در مناسک نماز خود از موسیقی (و حتی رقص) استفاده کرده اند.
با گسترش اسلام در دوران خلافت عباسی، کمک های زیریاب به طور قابل توجهی موسیقی خاورمیانه را از طریق یک سری اصلاحات توسعه داد. این شامل ابداع هنر «مواشاه»، «مقامات» و ایجاد تغییراتی در ساز عود است. در نتیجه، دوران طلایی شکوفایی هنر و پیشرفت فرهنگی منطقه را فرا گرفت.
در قرن نهم، موسیقی عربی بسیار تکامل یافته است. اعراب دارای گروههای موسیقایی وسیع، تاریخ موسیقی ثبتشده و مکتوب، و موسیقیدانان و خوانندگان آموزش دیدهاند که زندگی موسیقی را در دربار سلطنتی بسیار فعال کردهاند. علاوه بر این، موسیقی سنتی رایج ایرانی در قرون وسطی پس از گسترش اسلام تکامل یافته است. ابونصر فارابی یکی از نوازندگان مشهور در این دوران بود که با کتاب «کتاب المسیقة الکبیر» به شکلگیری سنت موسیقی در جهان اسلام کمک کرد. دوران عثمانی یکی از درخشان ترین دوره های تاریخ از نظر فرهنگ موسیقی بود. سیستمی شدن موسیقی آنها یکی از مهمترین رویدادهای موسیقی قرن سیزدهم بود.
پس از اخراج یهودیان از اسپانیا در پایان قرن پانزدهم، و با سقوط آخرین پرچم مسلمانان پس از آن، موسیقی با مردم به سمت شمال آفریقا، بالکان، ترکیه و فلسطین حرکت کرد.
قرن نوزدهم با ارتباط با غرب مشخص شد که میل به تعریف و شفاف سازی الگوی موسیقی را به همراه داشت. این امر تا حدی به تمایل به تعریف ویژگی های ناسیونالیسم در حال شکوفایی عرب در آن زمان، علاوه بر برخورد اجتناب ناپذیر با موسیقی غربی نسبت داده می شود. موسیقی دوباره تکامل یافت و در پرتو این تأثیرات غربی و موارد دیگر، از اواخر قرن نوزدهم، روند مهمی را طی کرد.
قرن بیستم به عنوان یک دوره استثنایی برای موسیقی شرقی توصیف شد. مصر مقصد هنرهای مختلف بود، جایی که ام کلثوم و القصابجی بر تخت هنری شرق بودند. محمد عبدالوهاب، اسمهان و فرید العطرش از سوریه آنها را همراهی می کردند. شبه جزیره عربستان شاهد رونق موسیقی گسترده ای بود که به اوج خود رسید. صداهای جدیدی ظهور کردند که از جمله آنها می توان به محمد عبده، طلال مداح و ابوبکر سالم اشاره کرد. در لبنان، موزیکال های رحبانی میراث غنایی شام را از طریق صدای فیروز پایه گذاری کردند. لطفی بوشنک در تونس، ناظم غزالی در عراق و استاد حلبی قدود صباح فخری در سوریه ظهور کردند.
از طرفی موسیقی پاپ در ایران به سرعت تکامل یافت. پخش ها ژانرهای مختلفی مانند رومبا، تانگو و والس را تبلیغ می کردند. اگرچه موسیقی پاپ ایران در زمان تأسیس از موسیقی غربی تقلید کرد، اما با گذشت زمان هویت منحصر به فرد خود را شکل داد. ظهور ستارگان برجسته ایرانی در دنیای موسیقی مانند ویگن باعث شد که ایران به یکی از کشورهایی تبدیل شود که بیشترین تأثیر را از موسیقی راک غربی در شرق داشته است.
به طور مشابه، موجی از موسیقی پانک و راک در زمانی نه چندان دور ترکیه را فرا گرفت که این ژانرها در اروپا و ایالات متحده تکامل یافتند. برخی از مشهورترین نوازندگان و خوانندگان ترکیه مانند Barış Manço و İbrahim Tatlıses به شهرت رسیده اند.
در سالهای اولیه قرن حاضر، موسیقی رپ برای بیان صدای انقلابیون و رادیکالها از همه جهتگیریها در سراسر خاورمیانه و شمال آفریقا شعلهور شد.
