دسته: نقدها و یادداشت ها

به گزارش سایت خبری راوی هنر، سینمای ایران در سال‌های اخیر توجه ویژه‌ای به سینمای کمدی نشان داده که به جرات می‌توان گفت که در سینمای جهان بی‌سابقه است، هم از حیث کمیت و هم از لحاظ کیفیت که در عین حال اشکال مختلف این ژانر را شامل می‌شود. یکی از این دسته کمدی‌ها آنهایی هستند که براساس شوخی‌های متعدد برای خنداندن حداکثری تماشاگر ساخته و روانه اکران نمی‌شوند. شوخی‌ها نیز از یک سطحی فراتر نرفته و از تماشاگر هم انتظار ترکاندن سالن با خنده‌های خود ندارند. در بین کمدی‌های اکران شده در سال جاری هم با نمونه هایی از این دست برخورد کرده‌ایم که در قیاس با کمدی‌های پرفروش چندان موفق ظاهر نشد‌ه‌اند که دلیل آن هم به همین مساله اشاره شده در سطور بالا بازمی‌گردد. «ملاقات با جادوگر» ساخته حمید بهرامیان یکی از آنها است که اواخر تابستان امسال روی اکران رفته و به تازگی به فهرست اکران آنلاین پلتفرم فیلم‌نت قرار گرفته است.
امیرمهدی ژوله که سابقه خوبی در طنزنویسی مطبوعاتی داشته و از همین مسیر راه خود را به سینما و تلویزیون و … باز کرده، فیلمنامه «ملاقات با جادوگر» را براساس طرحی از پیمان عباسی نوشته و تلاش کرده تا از قصه‌ای نه چندان تازه فیلمنامه‌ای استاندارد خلق کند. هر چند که به نظر می‌رسد محصول نهایی تفاوت‌های زیادی با فیلمنامه اولیه داشته و تنها کافی است که تماشاگر به عنوان‌بندی پایانی و به خصوص قسمت مربوط به بازیگران و نقش‌هایشان مراجعه کند.
«ملاقات با جادوگر» با قرار ملاقات دو کارتل خرید و فروش کوکایین و کلاهبرداری یک سوی معامله کلید زده شده و سپس به ورود سارا یکی از سه شخصیت محوری فیلم به ایران گره می‌‌خورد. در همان سکانس فرودگاه نیز چند شوخی براساس قاعده تضاد شکل می‌گیرد که نسبتا خوب از کار درآمده است. با خروج سارا از فرودگاه و همراه شدن‌اش با حوری به عنوان راننده تاکسی، قصه با ریتم مناسبی ادامه پیدا کرده و تماشاگر را با مساله قهرمان خود آشنا می‌کند. یافتن کلاهبرداری به اسم عطا که در آمریکا لطمه مالی و اعتباری سنگینی به او و خانواده‌اش وارد کرده و حال سارا به دنبال راهی برای جلوگیری از یک فاجعه حقوقی می‌گردد.

در سمت دیگر ماجرا آرش پسر یکی از مدیران صاحب نفوذ دولتی قرار دارد که برای رفتن از ایران و اقامت در آمریکا به هر دری می‌زند. او که از دست پدرش به تنگ آمده در خانه خود مهمانی بزرگی برای ریختن آبروی پدرش می‌گیرد که نقطه اول فیلمنامه هم در همین جا رقم می‌خورد. آشنایی سارا با آرش و اینکه هر دو طرف می‌توانند به یکدیگر برای رسیدن به هدف کمک کنند. سوء تفاهم یکی از راه‌های خلق شوخی در آثار کمدی است که در این فیلم نیز شاهد آن هستیم. عشقی که از طرف آرش شکل گرفته و سارایی که علاقه‌ای به آن ندارد و بخش مهمی از قصه نیز با تکیه بر آن پیش می‌رود. با ورود عطا، داستان شکل متفاوت‌تری به خود گرفته و ذهن تماشاگر خود را به سمت آثاری می‌برد که براساس رودست زدن شخصیت‌های اصلی به یکدیگر پیش می‌روند؛ اتفاقی که در یک سوم پایانی «ملاقات با جادوگر» نیز به شکلی رخ داده و با ریتمی سریع به سمت پایان‌بندی می‌رود. جایی که براساس قواعد و کلیشه‌های آشنا قصه جمع و جور شده و سرنوشت شخصیت‌ها نیز مشخص می‌شود. ضمن اینکه صحنه پایانی هم به گونه‌ای شکل گرفته تا فضا برای ساخت سری دوم فیلم مهیا باشد.
به لحاظ شخصیت‌پردازی، ژوله براساس کلیشه ژانر کمدی پیش رفته و تیپ و تیپ- شخصیت خلق کرده که البته محصول نهایی می‌توانست بهتر از اینها از کار دربیاید. با این حال مثلث آرش، سارا و عطا در شکل دادن به قصه و پیشبرد آن موفق بوده‌اند که مکمل‌هایی همچون توفیق و حوری را کنار خود داشته‌اند به ویژه توفیق که چند شوخی جذاب را همراه با آرش در پرده نخست فیلم خلق کرده‌اند. در عین حال «ملاقات با جادوگر» ریتم مناسبی داشته و تماشاگر خود را خسته نمی‌کند که می‌توان آن را جزو نقاط قوت کار بهرامیان در مقام کارگردان به حساب آورد.