به گزارش سایت خبری راوی هنر، در دل روزهایی آکنده از التهاب، اندوه و انتظار، سالار عقیلی بار دیگر صدای عاشقان ایران شده است؛ صدایی زخمی اما همچنان استوار، که اینبار نه برای شکوه، که برای پایداری در مصیبت میخواند. قطعهی تازهی او با عنوان «برای تو بمیرم ای ایرانم» در اول تیرماه ۱۴۰۴ منتشر شده است؛ ترانهای که سوگنامه نیست، بلکه سرودی از دل خاکستر و بغض، برخاسته برای وطن.
این اثر با شعری از زهرا تاج و آهنگسازی و تنظیم پویا سرایی خلق شده؛ ترکیبی از کلامی سوزناک و موسیقیای سرشار از شکوه، شکایت و ایستادگی. صدای عقیلی در این قطعه، آوای مردی است که وطن را نه در شعار، که در نفس و استخوان خویش حس کرده است؛ صدایی که در هیاهوی این روزگار، رنگی انسانی، ملموس و بیپیرایه دارد.
«برای تو بمیرم ای ایرانم» ادامهی همان مسیریست که سالار عقیلی با قطعهی ماندگار «ایران» پیمود؛ اثری که با شعر افشین یداللهی و آهنگسازی بابک زرین، صدای ملی یک نسل شد. اگر «ایران» سرود افتخار و آرمان بود، «برای تو بمیرم…» فریاد وفاداری و دلسوختگیست. یکی امید را میسرود، و دیگری عشق را در میان ویرانی فریاد میزند.
در این قطعه، موسیقی نهتنها مأوا، که مرهمیست برای زخمی کهنه؛ برای ملتی خسته، اما همچنان ایستاده. ترانهای که از مرگ نمیگوید، بلکه از ماندن میگوید؛ از عشقی که در دشوارترین لحظهها، جان دوباره میگیرد.
