به گزارش سایت خبری راوی هنر، فیلم سینمایی «نُه» به کارگردانی شاهین رشیدی که پس از پنج سال با پخش در پلتفرم فیلم‌نت به نمایش درآمده، تلاش جسورانه‌ای در احیای ژانر مغفول وحشت در سینمای ایران به شمار می‌رود.
در میان طبقه‌بندی ژانرها در سینمای ایران، ژانر وحشت همواره جایگاهی حاشیه‌ای داشته است. ضعف در فیلمنامه‌نویسی مبتنی بر قواعد این ژانر، ناآشنایی نویسندگان با مؤلفه‌های بومی و پرهزینه بودن تولید، از جمله عواملی هستند که باعث شده‌اند تولید آثار ترسناک به‌ندرت در سینمای ایران اتفاق بیفتد. رشیدی اما در نخستین تجربه بلند خود کوشیده با تکیه بر الگوهای کلاسیک و ترکیب آن با فضایی محلی، تجربه‌ای تازه در این گونه سینمایی بیافریند.
فیلم با ایده‌ای امتحان‌پس‌داده آغاز می‌شود؛ گروهی از چند دختر و پسر جوان برای گذراندن تعطیلات به منطقه‌ای جنگلی و دورافتاده سفر می‌کنند. این مکان به‌مرور به یکی از شخصیت‌های اصلی فیلم بدل می‌شود. شاهین، عکاس مشهوری است که هرساله جمعی از جوانان را برای آیینی مرموز به ویلای خود می‌برد؛ اما این‌بار ماجرا شکلی هولناک به خود می‌گیرد. نریشن آغازین با صدای «سونا» به‌عنوان یکی از شخصیت‌های محوری، زمینه را برای کشف راز سفر فراهم می‌کند.
فیلم به‌درستی از عنصر ابهام بهره می‌گیرد. نوشته‌های آلمانی روی دیوار، صندوقچه‌ای قدیمی با عکس‌ها و اسناد مربوط به دوران نازی‌ها، و تلاش شخصیت‌ها برای فرار از ویلایی که درهایش قفل شده، ریتم تعلیق را تا پایان حفظ می‌کند. ایده حضور پزشکان آلمانی و آزمایشگاه‌های سری هیتلری در دهه ۳۰ و ۴۰ میلادی، لایه‌ای تاریخی و کنجکاوی‌برانگیز به فیلم می‌افزاید.
رشیدی در دکوپاژ و فضاسازی، آشکارا تحت تأثیر فیلم «پروژه جادوگر بلر» است. نورپردازی کم‌جان و حرکت‌های ناگهانی دوربین در دل تاریکی، به‌خوبی در خدمت ایجاد اضطراب قرار گرفته‌اند. استفاده از بازیگران کمتر شناخته‌شده ــ عمدتاً با سابقه تئاتر ــ نیز از تصمیمات درست فیلمساز بوده که باورپذیری اثر را افزایش داده است.
«نُه» با وجود برخی ناپختگی‌ها در شخصیت‌پردازی و ریتم، توانسته اثری قابل‌توجه در سینمای وحشت ایران باشد. فیلمساز با ترکیب مؤلفه‌های آشنا و ایده‌ای بومی، نشان می‌دهد می‌توان حتی در محدودیت‌های تولید، تجربه‌ای متفاوت و مؤثر در این ژانر خلق کرد.
