چرا ما باید همیشه به رفتن فکر کنیم؟

به گزارش سایت خبری راوی هنر، در مستند کوتاه «جابه‌جایی یا نابه جایی» پریسا گرگین با مرور سابقه‌ مهاجرت دوستان و خانواده‌اش و پرس و جو از آنها در رابطه با تجربه‌ای که از مهاجرت داشته‌اند، سعی می‌کند به این سوال جواب دهد که اگر او ایران را ترک کرده بود، سرنوشتش شبیه کدام یک از آنها می‌شد.
«پریسا گرگین خودش اولین مهاجرتش را وقتی که در شکم مادرش بود تجربه کرد و پس از آن بارها و بارها به مجبور به دل کندن و رفتن به خانه‌ جدید شد، همین جابجایی‌ها بود که برای او این دغدغه را به وجود آورد که برود و از کسانی که رفته‌اند و بازگشته‌اند و هم کسانی که رفته‌اند و بازنگشته‌اند بپرسد که حالشان چگونه است و درباره‌ مهاجرت چطور فکر می‌کنند.
از رامین صادقی که مدیر انتشارات موسیقایی هرمس است و رعنا همسرش، تا علی که مهندس مکانیک است و حبیبو مفتاح بوشهری، سوژه‌های خانم گرگین هر کدام داستان مفصلی دارند و شاید به تنهایی می‌توانستند یک مستند بلند را پیش‌ ببرند، اما چون خانم کارگردان با چند سوال مشخص و هدفمند سراغشان رفته، همه در چارچوب هدف غایی مستند او سخن می‌گویند: اینکه مخاطب دریابد چرا رفتند؟ چرا بازگشتند یا چرا بازنگشتند؟
وجه مثبت مستند «جابجایی یا نا به جایی» این است که هرچند راوی خودش درگیر مساله است و شاید نسبت به مساله‌ مهاجرت رأی شخصی هم داشته باشد، اما از راه مصاحبه با طیف متنوعی از دیگرانی که مبتلابه همین موضوع هستند، گفتنی‌ها را می‌گوید و باقی را به مخاطب وامی‌گذارد.
مستند جمله‌ طلایی کم ندارد، جملاتی که ماحصل زندگی پر فراز و نشیب سوژه‌هاست و برای به دست آوردن هر کدامشان می‌بایست یک بار زیست، اما اینجا در یک پکیج دوست داشتنی و به مثابه یک کتابچه‌ راهنما و از زبان کسانی که باید به کاممان ریخته می‌شوند.
مستند به لحاظ تیپ، تعاملی است و ما حضور کارگردان را هرچند پشت دوربین به وضوح حس می‌کنیم.
این که راوی اول‌شخص خود مساله‌ای را که مطرح می‌کند زیسته، می‌تواند به ما در برقراری ارتباط بهتر با اثر کمک کند. حلقه‌ اتصال سکانس‌ها جملات هم اوست که با مرور مهاجرت‌های خود و سیر مسافرت‌هایش برای مصاحبه‌ با سوژه‌ها گاهی جملاتی ناظر به موضع خود می‌گوید یا سوالاتی را مطرح می‌کند خصوصا آنجا که در پایان کار از خودش و از ما می‌پرسد: چرا ما باید همیشه به رفتن فکر کنیم؟»
جشن مستقل سینمای مستند ایران رویدادی سالانه است که با همکاری انجمن صنفی تهیه‌کنندگان سینمای مستند و انجمن صنفی کارگردانان سینمای مستند و زیر نظر هیئت رئیسه جشن برگزار می‌شود.
این جشن در دوره سیزدهم به ریاست محمد شکیبانیا به شیوه آکادمی داوری و اختتامیه آن در ۹ اسفند ۱۴۰۳ برگزار خواهد شد.