به گزارش راوی هنر شب سهشنبه ۲۸ مرداد، تالار وحدت رنگ و بویی دیگر داشت. تالاری که سالها شاهد اجرای آثار بزرگ موسیقی بوده، این بار در سکوتی پرهیجان میزبان اوراتوریوی «نامیرا» شد؛ اثری از بهزاد عبدی که با رهبری نصیر حیدریان و همراهی ارکستر سمفونیک تهران بر صحنه آمد و شبی متفاوت برای مخاطبان رقم زد.
روایتی شنیداری از کربلا
«نامیرا» تنها یک اجرای موسیقی نیست؛ بازخوانی حماسهای است که قرنها الهامبخش شعر، نمایش و آیینهای ایرانی بوده است. عبدی در این اثر کوشیده با زبان ارکستر و کُر، مفاهیمی چون ایثار، آزادگی و جاودانگی را بازآفرینی کند. موسیقی او گاه پرشکوه و طوفانی است و گاه آرام و اندوهناک، درست همچون فراز و فرود واقعه عاشورا.
بازگشت صدایی خاموششده
در میانه این شب پرشور، حضور دوباره وحید تاج بر صحنه یکی از لحظات بهیادماندنی بود. او پس از دورهای سکوت و ممنوعیت، در کنار حسین علیشاپور، مجتبی عسگری و هادی فیضآبادی صدای خود را به «نامیرا» بخشید. تشویقهای ممتد و ایستاده تماشاگران نشان میداد که این بازگشت چیزی فراتر از یک حضور معمولی است؛ نوعی آشتی دوباره میان هنرمند و صحنه.
حضور بازیگرانی چون بهناز نادری، محمود صالحی، حسین میرزاییان و محسن زرآبادیپور با دکلاماسیونهای نمایشی، «نامیرا» را به اثری میانژانری بدل کرد؛ جایی که موسیقی و تئاتر در هم تنیدند و هر واژه و نت، معنایی دوچندان یافت.
تجربهای جمعی و احساسی
تالار وحدت در این شب لبریز از مخاطبانی بود که با موسیقی، به سفری درونی رفتند؛ سکوتهای سنگین در بخشهای اندوهناک، اشکهای پنهانی و تشویقهای پرشور در لحظات اوج، نشان از تجربهای مشترک داشت. پایانی باشکوه با اجرای «ای ایران» نیز حلقه اتصال میان موسیقی ملی و حماسه مذهبی شد و حضار ایستاده گروه را بدرقه کردند.
آهنگسازی در مسیر تاریخ
بهزاد عبدی در دو دهه اخیر با آثاری چون اپرای «رستم و سهراب» و «عاشورا» نشان داده است که دغدغه روایتهای تاریخی و ملی دارد. «نامیرا» ادامه این مسیر است؛ ترکیبی از تکنیکهای مدرن ارکستراسیون و ریشههای ملودیک ایرانی که صدایی تازه به موسیقی معاصر ایران میبخشد.
ارکستر سمفونیک در اوج توانایی
هماهنگی چشمگیر نوازندگان، انسجام گروه کُر و هدایت دقیق نصیر حیدریان، نشان داد ارکستر سمفونیک تهران توانایی اجرای پیچیدهترین آثار را دارد. این شب برای بسیاری یادآور جایگاه واقعی ارکستر بهعنوان نماد موسیقی جدی ایران بود؛ جایی که هنر جمعی در اوج انسجام خود تجلی یافت.
«نامیرا» شبی را در تالار وحدت رقم زد که نه فقط یک اجرا، که تجربهای هنری و روحانی بود؛ یادآور اینکه موسیقی میتواند تاریخ را روایت کند، ایمان را زنده نگه دارد و در عین حال، مخاطب را به وجد آورد.
